قسم میخ بشمخ

ریشه‌شناسی و ماهیت «قسم بشمخ»

آنچه در میان اهل فن به «قسم بشمخ» (یا دعای بشمخ) شهرت دارد، از عظیم‌ترین و سنگین‌ترین عزائم در علوم غریبه است. واژه «بَشمَخ» ریشه در زبان‌های باستانی (سریانی یا عبری کهن) دارد و در لغت به معنای «ای پروردگار بزرگ» یا «ای قادر متعال» است. این کلمات، در واقع خواندن خداوند به اسماء اعاظم در لسان انبیاء سلف (به ویژه در مکتب حضرت سلیمان نبی علیه‌السلام) بوده‌اند.

عبارت معروفی که معمولاً با کلمات «بشمخ بشمخ دالا هامو شیطیثون…» آغاز می‌شود، یک قسم قاهرانه (قهری) است که بر موجودات ماورائی، موکلین، و جنیان متمرد خوانده می‌شود. اضافه شدن کلمه «میخ» به این قسم در برخی محافل اساتید، اشاره به عمل «عقد» یا «میخکوب کردن و بستن» دارد؛ یعنی تثبیت یک عمل روحانی یا قفل کردن حرکت یک موجود شرور با استفاده از قدرت و ارتعاش این دعا.

کاربردهای این قسم در متون کهن

در کتب معتبری که در آرشیو غنی خود نیز قطعاً نمونه‌هایی از آن‌ها را مشاهده کرده‌اید، این قسم برای مقاصد زیر به کار می‌رفته است:

• قهر و تسخیر: برای به زانو درآوردن عمار مکانِ مزاحم یا جنیان متکبر که از دستورات رحمانی سرپیچی می‌کنند و ایجاد اختلال در کارهای روحانی می‌کنند.

• باطل‌السحر اعظم: شکستن طلسمات بسیار پیچیده، کهن و دفینه‌ای که با ادعیه معمولی باطل نمی‌شوند.

• دفع عوارض سنگین ماورائی: رهایی از مس جن یا همزادهای به شدت آسیب‌زننده که به راحتی از کالبد اثیری شخص جدا نمی‌شوند.